ඉච්ඡානුග භාවනාව...

මා සිත්හි සිරකල
සෙනෙහෙ යාදිනි දැන දැන...
නොපෙලෙන නොදකින නොතකන
ඉච්ඡානුග භාවනාව...
දනිමි හැඳිනිමි
නමුදු එයටම
නොනිලව...
ප්‍රේම කරමි
මම...

නුඹ නිසාවෙන් සසලවූ තවත් සන්ධ්‍යාවක...

හරිත කඳු ශිඛර සපැමිණි සුලඟින්...

රැගෙන ආ පිනිපොකුරු පාවඩ මතින්...

නේක දම්පැහැ සිතුවමින්

ගැවසෙමින්...

ශ්වේත මිරිවැඬින්
පා පොඩි ඔසවමින්

සපැමිණ...

හද වෙණ තත්සර සලිතකරවූ

අනුරාගී

රෝස කුසුම 

නුඹ...

 19/11/2011

අද.. 08/11/2011

මා
හඬට
සංවේදී වූ නුඹ...
මා
හද
හඬට
අසංවේදී වූයේ...
මන්ද

සාප කරමි නුඹට...

රමණීය
මරනයක
අතිරමණීය
රමණය...
අහිමිව ගිය
නියාවට
සාප කරමි නුඹට
මදුවිත...

සෙවනැල්ල නුඹ..

තටු සිඳුනු සෙනෙහෙ සිහින පියාසරනා
අත පොවන මානයේ 
පෙනෙන නොපෙනෙන මිරිඟු නිම්නයක
හුදෙකලාව
පරිකල්පිත
සෙලවෙන ලතාමඬුලු අතරින්
ප්‍රකම්පිත හදවතේ
එලිය සොරාගන්නා සෙවනැල්ල
නුඹ...

අභිනිෂ්ක්‍රමණය

අහිමි සරා සඳ...
අහස අරා හිඳ...
නුරා තත් සිඳ...
නික්මිණි
කිරණ බිඳ...




සුපුන් දෙනුවන් තෙමාලූ
යබොර සිරුරත ගලාලූ
කම්පනය සිත දවාලූ
නුඹද නික්මිනි ගියාලූ




වත
සිත
දෙ නයන
රොද බැඳි
බඹරිඳු මම...
තැවෙන
හීසැර
පහර
වැද...
තිඹිරි ගෙයි
මල
සංසාර
ආරණ්‍යයේ
ප්‍රේමයෙන්...

බිඳෙන නැගෙන නැවුම් රළ පහස..

නුවර වැව රවුම දිගේ...
නොපිපුණු මල් පාග පාග...
ඔයාගෙ අත මගේ අතින් අරන්...
වලාකුළු බැම්ම උඩට වෙලා...
කිරි මුහුදේ රළ බිඳෙන හඬ,
අහගෙන ඉඳිමු...
සෙනෙහෙනුවන්තිය...